Geplaatst op Geef een reactie

8/05 : one small step…

Nadat onze trap was weggewaaid (in de vorige blog) groeide de winkel ineens.Wow!

Het was weliswaar een spannende uitdaging om de geschenken voor de postpakketjes op het bovenverdiep te halen zonder die trap en met een open gat tot in de kelder. Gelukkig kwam er af en toe een handige man zonder hoogtevrees  en ladder helpen.

De originele tegels uit het vroegere kapsalon kregen veel bewondering via de etalage.
We koesteren natuurlijk de foto’s uit het verleden. 
​De nieuwe tegels met houtlook stonden intussen al te popelen om de winkel aan te kleden. 
​Dag na dag zag ik de zachte structuur zich verspreidden over de winkel tot helemaal achteraan. En eerlijk, toen we op donderdag kwamen piepen,was dat echt een emo-moment. De winkel kreeg ineens een heel andere look, omdat ook de ruimte onder het terras ook mooi ingepalmd  is. Hoe knap wordt dat?
Volgende week leeft de schilder zich boven uit, en omdat jullie dat vanop straat niet kunnen zien, deel ik met plezier het foto verslag. 
In mijn hoofd is alles al af  Nu in het echt nog. 🙂
Duim je mee dat alles zo goed gaat als mogelijk.
​Grote dank hoor.

Geplaatst op Geef een reactie

23 april ’21: De trap is weggewaaid

Toen ik op woensdag avond na de eerste uitbreekdag passeerde aan de winkel dacht ik :
Verhip de trap is  weggewaaid.
(gedicht van Annie M.G. Smith (*) )
Er was een plaatselijke orkaan voorbijgekomen.
De vloer die we jaren lang dweilden en die nog sporen van de vernis van de vorige kunstenaar droeg, was weg en lag bezaaid met de brokken muur die 50 jaar lang rond de trap zaten.
Maar wat een ongelofelijke inkijk hebben we nu.

Vrijdag vertrok de laatste container met brokken. Zo empty heeft de winkel er nog nooit uitgezien.
En hoe heerlijk, het nieuwe terras op het eerste verdiep is al in wording. Daar is plaats gelaten voor een lichtkoepel, zodat we straks vanuit de winkel meteen zicht hebben op het mooie weer.

(*) De trap is weggewaaid
Annie M.G. Schmidt

Toen vader ’s morgens wakker werd,
toen riep hij: Wel verdraaid!
Kijk nou es wat er is gebeurd,
de trap is weggewaaid

En moeder zei: Hoe moet dat nou?
Hoe komen we beneden?
De hele trap is weggewaaid,
met vijfenzestig treden.

De kinders kwamen uit hun bed
en riepen: Heerlijk zeg!
We kunnen lekker niet naar school,
want onze trap is weg.

En vader nam de telefoon
en belde naar ’t kantoor.
Zeg baas, de trap is weggewaaid,
ik kan niet komen hoor!

Maar ja, er was geen brood in huis,
geen melk, geen kaas, geen fruit;
ze konden het niet halen ook,
ze konden er niet uit.
Daar zaten ze, drie dagen lang.
Ze waren bleek en mager.
Want niemand kon naar boven toe,
geen bakker en geen slager.

Toen belde vader ’t vliegveld op
en riep: Hallo, Hallo!
Stuurt u een helikoptertje
en krijgen we ’t cadeau?

Er kwam een helikoptertje,
dat landde op het plat.
Het bracht hen naar beneden toe.
Ziezo, en dat was dat.

En moeder zei: Nu moeten wij
een nieuwe trap gaan bouwen.
Maar vader riep: Ach Bets, waarom?
We zullen ’t zo maar houwen.

En voortaan houden ze ’t maar zo.
Ze zijn nu erg tevreden.
Ze gaan per helikoptertje
omhoog en naar beneden.

En vader zegt: Nou zie je, Bets
die trappen zijn maar ouderwets!